Blog Image

Roel Bosch

Over dit blog

Beschouwingen en teksten, columns en artikelen.
Vrij gebruik in context waar de teksten tot hun recht komen, met auteursvermelding.

de psalmen voor het moderne leven, 3 –

Liturgie en kerkmuziek Posted on ma, januari 25, 2021 22:02:54

Arthur Wragg leest oorlog en vrede

‘God, die lansen stukslaat en strijdwagens verbrijzelt’, zingt een van de Psalmen. In de theologie van het Oude Testament lijkt het alsof er een beweging gaande is: vanaf de oudste teksten, met ‘onze God is de allersterkste God’, hij maakt dat we de tegenstanders allemaal de zee injagen, wij zijn de sterkste vechters, naar: nee, macht en geweld zullen ons geen hulp bieden. Vrede komt op een andere manier. De vijand gaat aan zichzelf ten onder. Die visie groeide in de tijd na de ballingschap, toen Juda geen eigen macht meer had, maar ondergeschikt was aan machtige buren.

Het is duidelijk dat Arthur Wragg de tweede lijn omarmde. Wie het zwaard opneemt, zal er door vergaan, zei Jezus dat niet? En kijk nu eens wie het slachtoffer worden van dat zwaard? De kinderen liggen dood op de trap, de kinderen van Israël net als die van Babylon. Merkt op, gij redeloozen onder het volk! en gij , dwazen, wanneer zult gij verstandig worden? Psalm 94 schreeuwt het uit, over de dood van weduwe en vreemdeling, de moord op de wees. Huiveringwekkend haalt Wragg de verschrikkingen van het gifgas weer op. In een land waar zoveel jonge soldaten omkwamen door de gaspatronen in de loopgraven was dat nog te meer een horrorbeeld. In zijn beeld is het een kind, de pop nog in de hand, met de grote woorden van Oorlog voor Recht en Gerechtigheid in beeld.

Maar ondertussen gaan de mensen verdwaasd door, richting de oorlogsmachine. De Nederlandse uitgever heeft de tekst op het affiche flink moeten aanpassen. Soesterberg, de luchtmachtbasis, komt er op voor. De Volksweerbaarheid, opgericht in 1900, eveneens: een vereniging die met gymnastiek, oefening en tucht jonge Nederlanders beter bekwaam wilde maken voor een leven als militair. Wragg staat er bij en roept de woorden van Psalm 32:9, Wees niet als een paard, als een muildier zonder verstand, bedwongen slechts door teugel en gebit.

Waar doen al die mensen dat voor, zich klaarmaken voor de strijd? Is dat geen afgodendienst? En heet die afgod dan nu, heden ten dage, niet patriotisme? Het Engeland van 1933 was trots op zichzelf, een rijk waar de zon nooit onderging, met een taal die over de hele wereld verstaan werd. Wat een eer om bij dat Dominion te horen! Gladder dan vet is zijn mond, maar zijn binnenste is strijd, gooit Wragg er, met Psalm 55:22, tegenin. Die heersende positie gaat ten koste van slachtoffers, binnenslands, binnen het Rijk, overal op aarde. Vergeet hen niet!

De psalmist in de bijbel is vaak moe, bang, teleurgesteld, voelt zich een vreemde, verbannen van de plaats waar ze zou willen zijn. Psalm 120 spreekt daar van, de eerste bedevaartspsalm. Ik hoor hier niet, lijkt het te klinken, hier, waar ze zich voorbereiden op de strijd. Te lang reeds woont mijne ziel bij hen, die den vrede haten. Ik wil slechts vrede, maar als ik spreek, dan maken zij strijd. Zij, zij willen liever bommen en granaten, steeds mooier en moordender. Wanneer zal ik gaan, op naar het huis van de stad van vrede?

Ballingen, vreemden, zo zijn de christenen in een gewelddadige wereld, zo ziet Wragg het. Het bijbelse beeld van de ballingschap verwijst naar Babel, de stad waar je de taal niet spreekt. En verwijst naar het gekooid zijn, als een vogel die moet zingen op bevel van degenen die hem opgesloten hebben. Maar hoe zouden wij een lied des HEEREN zingen op vreemden grond? Psalm 137 zingt ervan. Wragg maakt het beeld erbij. De eenzaamheid, kooien zo opgehangen dat de vogels elkaar hooguit kunnen horen, is navrant aanwezig.

Maar dan die Psalm 46: Die oorlogen bedwingt tot het einde der aarde. Als mensen dan samenkomen is het niet met wapens, met gifgas, met boze blikken, maar zijn ze samen van heinde en ver. De witte vlag wordt gehesen, van geen land en dus van alle landen, zonder betekenis en dus van de grootste betekenis, de vlag van vrede, van samen, van vrijheid, eindelijk vrijheid.

Wragg verhief zijn stem door te tekenen. Hij hielp mensen anders kijken naar de vanzelfsprekendheden. De tekst van de psalmen hielp hem om anderen wakker te schudden. In Schotland ontstond kort na het verschijnen van zijn boek de Iona Community, gestart door ds. George McLeod, die sociale gerechtigheid en pacifisme verbond aan christelijk geloof en een oecumenische instelling. Het zou een kleine beweging blijven. Maar de stem werd gehoord.

Bij De psalmen voor het moderne leven in de nieuwe vertaling van prof. dr. H. Th. Obbink, Baarn (1933), naar ‘The Psalms for modern life, interpreted by Arthur Wragg’.

– – –

De Psalmen voor het moderne leven – ze spatten van het papier.

In vorige bijdrages: arm, rijk en onrecht (1) en oorlog en vrede (2).

In een volgende: inclusief lezen, vrouwen in de geïllustreerde psalmen.

Zie over Wragg:

Judy Brook, Arthur Wragg, 20th Century Artist, Prophet and Jester. Edited by Christopher and Helen Wright. Published by Sansom & Company, Bristol, England, 2001.



de psalmen voor het moderne leven, 2

Kerk en kerkgeschiedenis, Liturgie en kerkmuziek Posted on zo, januari 24, 2021 21:29:14

Als Arthur Wragg de psalmen illustreert, verschijnt er net zo’n beeld als in het psalmboek zelf: dat van grote diversiteit. Aan de ene kant van het vouwblad zie je een louche tent, in grote neonletters DOLLE NON-STOP! Mensen laten het geld rollen, hun blikken zijn naar binnen gekeerd, hun hoeden bedekken hun gedachten, en geen van hen ziet het onheilspellende bord: De goddelozen zullen in de hel geworpen worden. De arme man of vrouw die dat bord omhoog houdt is geheel aan het zicht onttrokken. Val ons niet lastig. Psalm 82 in een notendop. (Afbeelding: zie de vorige bijdrage.)

Maar niet heel zijn boek ziet het somber in. Aan de andere kant van het vouwblad een heel andere wereld. Een kathedraal van hoge bomen, in diepe stilte zit een man geleund tegen een stam. Zijn fiets staat een boom verderop. Voorzeker, één dag in uwe voorhoven is meer dan duizend in mijne woning, Psalm 84:11. Ook de vrede vindt een plaats. En dan de vrede van de natuur, van de ceders, de beuken, de eiken. In deze zelfde tijd eisten arbeiders in Engeland de toegang op tot de natuur die rond de steden overvloedig aanwezig was, maar eigendom van grootgrondbezitters. Tegen de wet in gingen ze op de vrije zondag wandelen in afgesloten gebied, lieten zich arresteren, totdat er een koerswijziging plaatsvond en de natuur openbaar toegankelijk werd. Een zelfde beweging, maar iets minder fel, leidde in Nederland tot de Natuurvrienden, het NIVON.

Nog zo’n majestueus beeld kon deze bijbeltekst oproepen: Uwe groote daden wil ik vertellen, Psalm 145:6. Bijzonder hoe Wragg dan juist het beeld weergeeft van iemand die door een microscoop zit te turen naar iets wat heel klein is, vast en zeker tegelijkertijd heel bijzonder en groots.

Een andere opgeruimde psalm zingt van vrede tussen mensen, samenleven in harmonie, bij dag en bij nacht: Ziet, hoe goed, hoe liefelijk is het, als broeders eendrachtig samenwonen, Psalm 133:1. Je ziet een Engelse stadswijk, met bomen, groen, een perk, links in het donker, rechts in het daglicht. Twee honden groeten elkaar vriendelijk, mensen praten met elkaar, de een loopt met een brief naar de ander, of naar de brievenbus.

De psalm die wereldwijd en de tijden door misschien wel het meest bekend is: Psalm 23, krijgt een heel bijzondere plaat. Geen herder en geen schapen, geen diep dal van duisternis, maar het felle licht van de lampen op een operatiekamer, met mensen in volstrekte toewijding om de patiënt heen. Met daarbij de tekst: Ook al reis ik door een duister dal, ik vrees geen kwaad, want gij zijt met mij. (Psalm 23:4) Het operatieteam vertegenwoordigt de hoedende hand van God.

Hoe lezen we de prent bij Psalm 40:18? We zien een oude, magere vrouw, de dood in het gezicht, alleen op een stoel in een kamer. Maar de HEER zorgt voor mij, Gij zijt mijn hulp en mijn bevrijder, o mijn God, vertoef niet!, staat er naast. Is het een beeld van vertrouwen, van geloof op God? Is het een oproep om dat vertrouwen te steunen in daden van nabijheid en zorg? Hoe dan ook is de vrouw naar het leven geschetst. Arthur Wragg zag de psalmen landen in het leven van de mens, nu, in de moderne, bittere, harde tijd.

Bij De psalmen voor het moderne leven in de nieuwe vertaling van prof. dr. H. Th. Obbink, Baarn (1933), naar ‘The Psalms for modern life, interpreted by Arthur Wragg’.

– – –

De Psalmen voor het moderne leven – ze spatten van het papier.

In een vorige bijdrage: arm, rijk en onrecht.

In een volgende bijdrage: oorlog en vrede.

Daarna: inclusief lezen, vrouwen in de geïllustreerde psalmen.

Zie over Wragg:

Judy Brook, Arthur Wragg, 20th Century Artist, Prophet and Jester. Edited by Christopher and Helen Wright. Published by Sansom & Company, Bristol, England, 2001.



de psalmen voor het moderne leven

Liturgie en kerkmuziek Posted on vr, januari 22, 2021 21:43:37

In mijn boekenkast kwam een boek terecht met het woord ‘modern’ in de titel. Het ligt wat uit elkaar, het papier is geel, er staat een paar keer een prijs in potlood in genoteerd. Heel wat handen ging het door. De belettering is ‘modern’, ja, zonder hoofdletter, stevige letters zonder schreef, rood op zwart. Een jaartal vind je niet bij de gegevens, maar in de inleiding is het toch te dateren: de Engelse oorsprong verscheen in 1933. Van ‘The Psalms for modern life, interpreted by Arthur Wragg’ kwamen in twee maanden vijf drukken op de markt.


Een uitgever bracht deze uitgave graag naar Nederland, en vroeg aan prof. H.Th. Obbink om het boek in te leiden en er zijn psalmvertaling voor af te staan. En zo staat het in mijn kast, 150 psalmen met platen.
De illustrator, geboren in 1903, is hier degene die de leiding heeft. Als reclametekenaar verdiende hij zijn brood, zijn werk was in trek. Ondertussen zag hij de wereld om zich heen verkruimelen. Vanaf de Great War was het kommer en kwel geweest, met de Spaanse griep als ramp na de ramp. Toen de samenleving wat beter ging draaien kwam de Beurskrach van 1929, waaraan ook Engeland diep te lijden had. In sommige streken raakte 70% van de beroepsbevolking werkloos. Arthur ontwikkelde weerzin tegen het onrecht, de onderdrukking; tegen het systeem van onbetaalbare medische zorg, van ontslag zonder rechten, van het maken van wapens die nog erger zouden worden dan die in de vorige oorlog. In de socialistische pers ga je zijn platen tegenkomen. Het grote geld, de ophitsers, de oorlogsmakers, de mensen die de armen uitzogen – hij beeldde ze uit, veelzeggend zonder woorden. Toen kwam hij hen tegen in de psalmen en maakte zijn eigen boek, voor eigen risico. Uiteindelijk zou het 10 drukken beleven, en grote invloed hebben op de visie van velen. In zwart en wit, clair-obscur, etste hij een wereldbeeld dat velen bij zou blijven.
Het woord ‘modern’ klinkt licht en luchtig, opgeruimd. De eerste betekenis zouden we haast vergeten: hodierna, het leven van vandaag, deze dag. Het leven zoals we dat nu om ons heen zien, waaraan we niet kunnen ontkomen. Zo moeten we de platen zien – als krantenfoto’s bij de oude bijbelse tekst. Dat levert vonkende beelden op.
Neem de plaat met dansende mensen in de drukte van het uitgaansleven. Daarnaast de tekst uit de psalm ernaast, Psalm 82,5: in duisternis wandelen zij voort, alle grondvesten der aarde wankelen. Die feestvierders brengen de aarde aan het wankelen. Zij hebben het goed ten koste van het loon van de arbeider, dat naar hen roept.
– – –

Dan komen we bij Psalm 102: 21 een bekend gezicht tegen. ‘Om het zuchten der gevangenen te hooren en ontkoming te schenken den kinderen des doods’, met daartegenover de kop van Mahatma Gandhi, diverse malen gevangen gezet door de Britse overheid in India.

Of die plaat van een reus van een rijkaard, met aan zijn voeten de zwetende en zwoegende kleine mensjes van de dag: ‘gladder dan vet is zijn mond, maar zijn binnenste is strijd’, Psalm 55,22.
– – –

De Psalmen voor het moderne leven – ze spatten van het papier.
In een volgende bijdrage: oorlog en vrede.

Zie over Wragg:
https://illustrated-books.co.uk/arthur-wragg-penmanship-poverty-and-war/


Judy Brook, Arthur Wragg, 20th Century Artist, Prophet and Jester. Edited by Christopher and Helen Wright. Published by Sansom & Company, Bristol, England, 2001.



Tafelgebed: hij raakte de mensen aan …

Liturgie en kerkmuziek Posted on wo, mei 13, 2020 14:36:47

We missen de kerkgang, we missen het avondmaal, het delen van die ene tafel. Ook als we straks in juni of juli weer voorzichtig terugkomen in de kerkzaal zal dat toch nog niet vanzelf gaan. Voor de tussentijd kunnen we het ons ‘te binnen brengen’. Bijvoorbeeld met deze tekst, uit het tafelgebed, vertaald vanuit een Schotse bron. Ik kies hem, omdat er zoveel aanraking, nabijheid, liefde in naar voren komt.

Heilige God, u geeft zoveel meer dan wat wij kunnen geven!
Met dank en eerbied gedenken wij hem
die onze gastheer en onze redder is.

Hij werd geboren in het duister,
als ons eigen vlees en bloed, zo kwam hij.
Gedoopt werd hij in solidariteit met allen
die verlangen naar een betere wereld,
hij raakte de mensen aan die met hun ziekte hem zouden kunnen besmetten,
hij at met de mensen die zijn naam naar beneden konden halen,
als ons eigen vlees en bloed, zo kwam hij.

In ieder gewoon mens herkende hij het unieke,
dode traditie vormde hij om tot levend geloof,
hij troostte en schokte,
maakte heel en bracht in verwarring,
als ons eigen vlees en bloed, zo kwam hij.

En toen: genegeerd door wie hem gevolgd hadden,
gekruisigd door wie bang voor hem waren,
dood, begraven,
verdoemd naar de hel –
totdat de hemel zijn opstanding eiste
en hij opstond om alles wat wij geruïneerd hadden op te richten.
Ons eigen vlees en bloed,
hem houden we hoog,
Jezus is zijn naam.

God, heilig, genadig,
die hier nu bij ons is,
zend uw heilige Geest
over dit brood en deze beker,
en vul ze met de volheid van Jezus Christus.

En terwijl we delen in deze heilige gaven,
geef dat de Geest ons voedt, omhelst en verandert
totdat we door het geheim van uw genade
weten dat we zijn eigen vlees en bloed zijn,
en de keus maken om Christus lief te hebben en te volgen,
nu en altijd.
Amen.

Uit ‘Vieren met teksten van de Wild Goose Resource Group’, Utrecht 2018, vertaling van Wee Worship Book 5, door Roel Bosch.



Witte donderdag thuis – hoe?

Liturgie en kerkmuziek Posted on zo, maart 29, 2020 21:32:30

Vinnige debatten onder theologen op Facebook, over hoe we de viering van Witte donderdag dit jaar vorm zullen geven. We blijven op afstand, ieder in een eigen huis, we kunnen niet samen staan rond die tafel die ‘het eerste avondmaal’ gedenkt. Dus misschien: vieren in de kerk achter de tafel en ieder thuis uitnodigen eigen brood en beker te gebruiken?
Ik heb de meningen van velen gelezen, ben geraakt door bijzondere verhalen over ‘avondmaal op afstand’. Toch zoek ik het zelf toch liever een andere kant op. Ik zeg graag ja tegen verbondenheid, tegen de lijfelijkheid van het echte materiële, dat waar brood en wijn voor staan. En denk dan aan een andere vorm om datzelfde evangelieverhaal gestalte te geven.

Op Witte donderdag valt mij elke keer weer op hoe de evangelist Johannes de linnen doeken zo duidelijk noemt. Eerst bij Lazarus, die het graf uitkomt met de handen nog met een linnen doek gebonden; dan bij het avondmaal in de bovenkamer; daarna bij de graflegging van Jezus; en tenslotte als Petrus die doeken ziet liggen in het lege graf.

Misschien ga ik u die thuis meeleeft wel vragen vooraf een ‘linnen doek’, een theedoek of handdoek op tafel neer te leggen, en een schaal water erbij. Met een matze, een platte koek of een rond broodje, en natuurlijk een kandelaar. Ik maakte daar ooit een tekst bij, voor het tijdschrift De Eerste Dag, die nu weer boven komt:
Hij legde zijn bovenkleren af en bond een linnen schort om zijn middel. Johannes 13,4

Het leven heeft vandaag de geur van platte koeken,
van snelle actie in de keuken,
van water, gegoten in de kom,
van linnengoed dat voeten droogt.
Het leven, zo huishoudelijk, reikt zoveel dieper
dan zware woorden, gravende debatten,
dan twistgesprek, dan ruzie om de vraag naar God.
U, Levende, houd zo ons huis bij u betrokken
dat water en brood het kruis kennen dat u het geeft,
en til ons leven op tot in uw dagelijkse dienst.

Zoals dat gaat, deze dagen: opeens springen er associaties naar boven. Bij dat ombinden van de linnen schort denk ik direct aan bekenden in kaderfuncties aan wie gevraagd is om weer in te springen in de zorg, meer handen aan het bed, en die daar best van schrokken, … Het is geen grote stap van de linnen doek, de schort, naar de beschermende kleding, het mondkapje.

O ja, het is een grote stap van het verhaal Jezus op weg naar zijn kruis naar ons thuis. Maar de verbinding is toch ook weer heel dichtbij. Dat vieren we in het delen van brood en beker. Of ook op een andere manier.



Houd mij in leven…

Liturgie en kerkmuziek Posted on zo, maart 22, 2020 20:51:38

Woorden op muziek onthoud je beter. Een regel uit een lied komt soms zomaar op, in je hoofd, of in je hart. Met de melodie erbij – wat jammer, dat je daarna vaak niet verder komt. ‘Hoe ging het ook al weer verder?’
Maar is het echt jammer? Je mag ook bij de regel blijven stilstaan, hem nog eens neuriën, proeven, tot je door laten dringen. In veel liturgie, christelijk maar ook Joods, Islamitisch, hindoeïstisch, is het juist de herhaling die kracht geeft. Daarom klinkt in veel bijbelse psalmen een refrein:
Wat ben je onrustig in mij, mijn ziel? Hoop op God!’, 42,
‘Eeuwig duurt zijn trouw’, 136.
Ook in de liturgie van veel protestantse kerken zijn we daar inmiddels achter gekomen. Vroeger waren het eigenlijk allemaal ‘versjes’: berijmde strofen met alle een identieke melodie. Nu is er meer variatie. Zeker bij de gebeden wérkt dat: het geeft concentratie. Na een zinnetje als ‘Zo bidden, zo zingen wij‘ volgt dan de instemmende zang, de acclamatie.
In deze Veertigdagen is dat bij ons een regel uit Psalm 25, bewerkt door Huub Oosterhuis en vrienden:
‘Houd mij in leven, wees Gij mijn redding, steeds weer zoeken mijn ogen naar U.’
We kennen die regel uit ons hoofd, zingen hem vaak ook vierstemmig. Is dat niet bidden, zoekend naar God kijken, of kijkend naar God zoeken? Maar soms, opeens, klinkt zo’n bekend vers als nieuw. Ook vanmorgen zongen we het, tijdens de uitgezonden viering uit een vrijwel lege kerk. Vanuit huis reageerde iemand geraakt. Ze heeft haar werk op de Intensive Care van een ziekenhuis in de buurt. Ze doet het graag. Maar deze regel, dit vers klinkt voor haar nu als de kern van waar ze morgen in terecht gaat komen: tussen de mensen die zonder steun, ademsteun, het vermoedelijk niet zullen halen. ‘Houd mij in leven…’ Het doet haar goed, deze woorden te oefenen, in de bedding van een verzameling van biddende mensen.

Dat is wat liturgie doet: schatten klaarleggen, woorden bieden die wakker kunnen worden als het nodig is. ‘Kernverzen’, de refreinen bij de intochtspsalm, de antwoorden bij gebeden, de liederen van Taizé of soms ook Iona, met een korte tekst, herhaald in meervoud, in meerklank ook vaak. Wat zijn die veel waard!

Woorden die meer dan woorden zijn, maar gaan meetrillen in hoeken van ons lijf die we nog niet zo goed kennen. ‘Houd mij in leven!’

Wie het nog eens wil horen: in deze opname van de dienst vanmorgen is het op ongeveer deze plaats, 41:30. Op 6:18 het gebed met Kyrie eleison als antwoord.



… en alle dagen nieuw

Liturgie en kerkmuziek Posted on ma, december 30, 2019 15:11:08

God, u, ouder dan wij ons kunnen voorstellen,
tegelijk alle dagen nieuw,
God, uw Geest de hartslag van een schepping die steeds weer verandert,
help ons de veranderingen in het gezicht te zien,
dat we vertrouwen hebben in uw weg met ons.
Geef ons de moed om de visie en wijsheid te waarderen van wie we tegenkomen.
Open ons, zodat we u horen spreken,
door mensen van wie we het het minst verwachten,
op onverwachte plaatsen,
op onverwachte momenten.
Geef ons de moed om het onbekende met vreugde te omarmen,
en daarin de kansen voor uw stralende nieuwe wereld te onderscheiden.

Hierna is er gelegenheid voor persoonlijk gebed, in stilte, of door het aansteken van een kaarsje en het noemen van een intentie.

afgesloten met: zo zingen wij samen:

Neem mij aan, Liedboek 833 .

Zegenbede aan het slot:
Dat we onze zegeningen niet vasthouden
maar uitdelen,
dat anderen opnieuw leren dansen,
dat kinderen goed gevoed worden,
dat mensen bruggen bouwen naar elkaar,
dat genade de hele wereld overspoelt,
in Jezus naam!
Amen.

Bron: Gebed, David Coleman and Zam Walker, Taken from
Going Home Another Way, Daily readings and resources for Christmastide, Neil Paynter,
Wild Goose publications, www.ionabooks.com
Zegenbede aan het slot: Thom M. Shuman, in ‘The Same Old Way? A liturgy for a new year’,
Wild Goose publications, www.ionabooks.com



Hymn Technology

Liturgie en kerkmuziek Posted on vr, juli 19, 2019 09:03:55

Dat een kleine kerk van, zeg, gemiddeld tien kerkgangers,
geen ervaren musicus tot z’n beschikking heeft is geen wonder. Hoe doe je het
dan? In Nederland maakte ik bij vieringen door de week wel een cd-speler mee,
altijd een beetje zenuwenwerk: krijgen we echt het goede nummer op het goede
moment? En is met deze track eigenlijk wel goed mee te zingen?

In het Verenigd Koninkrijk is dat nog veel meer een
probleem. In afgelopen jaren maakte ik al heel wat ingeblikte muziek mee, en
zelfs een preek op video. Deze zomer, in Bunessan, ja, inderdaad, van ‘Morning
has broken’, op het eiland Mull, stond een mij onbekend apparaat vooraan in de
kerk: the Hymnal Plus. Een soort minicomputer met een groot display; de persoon
die het bediende stond steeds even op, drukte op het volgende icoontje, en een
lied begon. Steeds een regel vooraf, zodat we konden gaan staan, daarna ons
gezang.

Eigenlijk was het een ideale oplossing. Om de stemmen een
beetje te helpen, en zeker die van de dominee, een lage alt, waren alle tunes
drie tonen lager gezet. Als je dat een musicus vraagt weigert die, maar dit
apparaat doet gewoon alles wat je wilt. Enthousiast geworden zoek ik thuis de site op, https://www.hymntechnology.com/ . Ik
leer daar dat er nog veel meer mogelijk is: ze hadden ook nog een ritmesectie
kunnen toevoegen, of het orgel van een grote kathedraal kunnen laten klinken,
daar in Bunessan. Of een heel orkest met strijkers en al.

En het meest bijzondere: ze spelen ook in op het
onvolkomene. Nee, The Hymnal Plus speelt alle noten goed en heeft een perfecte
timing. Maar in levend spel klinkt er weleens wat onregelmatigs door, en dat
geeft de muziek karakter. Met de functie ‘Humanise’ voeg je eenvoudig wat slordigheid
toe aan het spel. Net echt!

De kast zelf kost nogal wat, zo’n 2200 Pond, dus nog even
wachten tot de devaluatie na de Brexit. En dan heb je nog niet je eigen
liedboek: in Bunessan hadden ze voor GBP 199 het Church Hymnary 4 erbij
gevonden. Liedboek 2013 staat nog niet in de lijst, nee, maar met al die
Engelse melodieën die daarin staan komen we zeker uit de voeten.

Wel jammer dat ik niet goed kon meezingen. Die toontjes
lager bekwamen me slecht, dat om te beginnen. Maar vooral: zo karaoke zingen heeft
iets heel mechanisch. De sfeer van: wij zijn met weinig, wij zijn niet goed in
zingen, wij kunnen het niet alleen, drukte me neer. Iemand die het gewoon
durft, in te zetten, a cappella, en dan met elkaar er het mooist haalbare van
maken, zou dat niet meer lijken op de zang die harten optilt en een deur
openzet?

En o ja, er zat ook een afstandsbediening bij, daar in Bunessan, maar die deed het niet.



Volgende »